Alpe d’HuZes 2016

2 juni jongstleden, 16:27 uur. Door en doornat bereik ik voor de vijfde keer die dag de top van Alpe d’Huez. Ik heb het ijskoud. Met pijn en moeite frommel ik mijn regenjasje en handschoenen aan en begin direct aan de ijskoude, drijfnatte en gevaarlijke afdaling. Af en toe lijkt het alsof ik een rivier oversteek, zoveel water stroomt er over het wegdek. De velgen van mijn racefiets ‘vreten’ de remblokjes op alsof het niks is. Voor het eerst in 4 deelnames realiseer ik me dat 6x op één dag écht gekkenwerk is. Moet ik überhaupt aan een 6e klim beginnen? Stiekem hoop ik dat de organisatie voortijdig een einde maakt aan deze dag, dan hoef ik die keuze niet te maken.

Beneden in het dal besluit ik gelijk door te fietsen naar het startplein, dan heb ik dat alvast gehad. Ik schreeuw naar Monique (die langs de weg staat) en vraag om een setje droge kleding. Bij het startplein zie ik Roy van het medisch team. Later die avond hoor ik van hem dat het niet veel gescheeld had, of ik was uit koers gehaald. Ik voelde superkoud aan en een aanwezige arts had blijkbaar drie keer iets geroepen zonder dat ik daar op reageerde…

In ons huisje aangekomen – het is inmiddels over vijven – ril ik als nooit tevoren. Klappertandend en hulpeloos sta ik in de kamer, ik kan helemaal niks meer! Monique kent me goed genoeg om te weten dat het advies om te stoppen, niet aan mij is besteed. Ze besluit mij uit te kleden, af te drogen en warme, droge kleren aan te trekken. Sokken, schoenen, broek, been- en armstukken… alles wordt vernieuwd. Ik krijg een fleece deken om en word door haar min of meer ‘gedwongen’ om warme koffie te drinken en een pannenkoek te pakken. Rond half zes voel ik me in staat om aan een zesde klim te beginnen. In bijna twee en een half uur worstel ik me naar boven. Negen minuten vóór de officiële sluiting duw ik het voorwiel van mijn Ritchey over de finish. Voor het 4e achtereenvolgende jaar heb ik de Alp 6x op één dag bedwongen. Wat heet… hebben WE de Alp 6x bedwongen! Zonder de hulp en support van Monique zou het dit jaar zeker niet gelukt zijn, daar ben ik honderd procent van overtuigd!

Toen ik vannacht in een hotel in Beaune lag te piekeren, realiseerde ik me ineens dat Monique in de laatste levensfase van haar vader, met precies diezelfde toewijding als eergisteren, voor hém heeft gezorgd (Karel is in februari van dit jaar overleden aan leukemie). Alles op alles zetten en zichzelf helemaal wegcijferend om een ander optimaal te laten functioneren. We kunnen het Karel helaas niet meer vragen, maar ik weet eigenlijk zeker dat zijn laatste week tegelijkertijd ook een van de mooiste moet zijn geweest…

Nog 100 dagen…

Normaal gesproken zou ik in de maanden december, januari en februari al de nodige trainingskilometers hebben gemaakt voor het nieuwe fietsseizoen; Voor mijn inmiddels 46 jaar 'oude' lichaam is dit keihard nodig om bijvoorbeeld begin juni goed voor de dag te komen tijdens Alpe d'HuZes. Dit jaar zal dat anders zijn...

Door het ziekbed van 'opa Karel' (mijn schoonvader) hebben we de voorbije maanden voornamelijk in het ziekenhuis (en hospice) doorgebracht. Dag en nacht zijn we in de weer geweest om zo goed mogelijk voor hem te zorgen. Op 12 februari is hij overleden aan de indirecte gevolgen van zijn leukemie. Afgelopen donderdag is hij gecremeerd. Wat zal het stil zijn in ons huis en zullen we hem gaan missen. En dan te bedenken dat hij dit jaar zelfs mee zou gaan naar Frankrijk...

Vanaf morgen heb ik nog precies 100 dagen om fit te worden voor Alpe d'HuZes. Ik hou er ernstig rekening mee dat mijn conditie dit jaar stukken minder zal zijn. De motivatie om me voor dit mooie doel in te zetten, blijft echter onverminderd hoog! Niet alleen voor opa Karel, maar uiteraard ook voor Lisa, Shirley, Charon, Peter en al die anderen!

Fietsen voor opa Karel

Sinds de dood van mijn schoonmoeder (een dikke 7 jaar geleden) komt mijn schoonvader bijna dagelijks bij ons over de vloer: we eten samen, hij past op onze zoon Max, doet boodschappen, kookt zelfs af en toe en een aantal keren per jaar gaan we met zijn vieren op vakantie. Monique en ik zeggen regelmatig … (lees verder)

Alpe d’HuZes 2015

Vanochtend weer wakker geworden in mijn eigen bed, Alpe d’HuZes zit er op. Het was mooi, zwaar en vooral heel erg heet. Samen met Monique en 4500 anderen wederom de strijd aangegaan met de 21 bochten van deze geweldige berg. “Alpe d’HuZes is niet alleen een sportief en solidair evenement, maar ook een levensles”, zoals … (lees verder)

Alpe d’Huez voor mij alleen…

Komende donderdag moet ik de Alpe d’Huez delen met bijna 5000 Nederlanders, vanavond was de berg even helemaal van mij alleen. Gedurende de 1 uur en 20 minuten dat ik naar boven fietste heb ik geen enkele, maar dan ook geen enkele andere fietser de klim naar boven zien maken! Een geweldige ervaring die ik … (lees verder)